มอเตอร์กันไฟ

มอเตอร์กันไฟคือมอเตอร์ที่ได้รับการรับรองให้ใช้ในสถานที่ประเภท I ตำแหน่งประเภท 1 หมายถึง ตำแหน่งที่เต็มไปด้วยไอระเหย วัตถุระเบิด และก๊าซที่ติดไฟได้ ตำแหน่งคลาส I เป็นส่วนที่สามารถคาดการณ์ได้ล่วงหน้าของกระบวนการผลิต ดังนั้น มอเตอร์กันไฟที่เรานำเสนอสำหรับตำแหน่งคลาส I จึงสามารถกักเก็บการระเบิดภายในตัวเครื่องได้โดยไม่เกิดการแตกร้าว

สถานที่ที่วัสดุที่พิจารณาแล้วทำลายความสับสนวุ่นวายเนื่องจากภาชนะที่แตกร้าว สถานที่นี้จึงถูกจัดให้เป็นสถานที่ประเภท II ในสถานที่ประเภทนี้ สภาพแวดล้อมประกอบด้วยฝุ่นซึ่งอาจก่อให้เกิดสารผสมที่ระเบิดได้ ในตำแหน่ง Class II มอเตอร์กันไฟที่ใช้จะกันฝุ่น เช่น ในกรณีอุตสาหกรรมแป้ง แป้งสาลีถือเป็นส่วนผสมหรือฝุ่นที่เป็นอันตรายเนื่องจากสามารถติดไฟได้

หากปฏิกิริยารุนแรงอาจส่งผลให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง และอุตสาหกรรมแป้งสาลีอาจกลายเป็นฝุ่นได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องจำแนกตำแหน่งของคุณก่อนที่จะใช้มอเตอร์กันไฟ เนื่องจากมีก๊าซ ของเหลว และไอระเหยที่ระเบิดได้ในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้

ตำแหน่งประเภท 3 คือตำแหน่งที่สภาพแวดล้อมทั้งหมดสัมผัสกับส่วนประกอบที่ติดไฟได้ เช่น เส้นใยที่ติดไฟได้ ดังนั้นการใช้มอเตอร์กันไฟตามข้อกำหนดพื้นที่จึงจำเป็นอย่างยิ่ง การเลือกมอเตอร์กันไฟสำหรับตำแหน่ง Class III อาจยุ่งยากเล็กน้อย เนื่องจากวัสดุของตำแหน่ง Class III ไม่ได้ลอยอยู่ในอากาศ พวกเขามักจะปักหลักด้วยความเร็วที่รวดเร็วเพราะพวกเขายกของขึ้น

อย่างไรก็ตาม การไม่ลอยในอากาศจะทำให้วัสดุมีน้ำหนักมากขึ้น และไม่ส่งผลกระทบต่อสารไวไฟสูง ดังนั้นในกรณีนี้ หากนำส่วนประกอบเล็กๆ ที่สามารถติดไฟได้เข้าใกล้อุปกรณ์ไฟฟ้า ก็จะทำให้เกิดสถานการณ์อันตรายได้อย่างแน่นอน สถานที่ตั้งประเภทที่ 3 ได้แก่อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับเส้นใยโกโก้ เรยอน สเปนมอส ขี้เลื่อย ปอกระเจา ป่าน และอื่นๆ

เนื่องจากอนุญาตให้มีบรรยากาศที่ระเบิดได้เข้าไปในตู้ ตู้จึงต้องแข็งแรงพอที่จะป้องกันการระเบิดได้ ทั้งวัสดุโลหะและอโลหะที่เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเปลวไฟหรือประกอบเป็นผนังตู้ต้องแข็งแรงพอที่จะทนต่อแรงดันและแรงกระแทกจากการระเบิด ในทำนองเดียวกัน วัสดุจะต้องสามารถทนต่อความเสียหายทางกายภาพที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติต่อภายนอกของกรอบหุ้ม ซึ่งอาจทำให้ความสมบูรณ์ของเส้นทางเปลวไฟเป็นโมฆะ (เช่น หากกรอบหุ้มถูกกระแทก เป็นต้น)

ถ้าส่วนใดๆ ของทางเดินไฟหรือผนังของตู้ทำจากวัสดุที่ไม่ใช่โลหะ วัสดุเหล่านี้จะต้องมีความแข็งแรงพอๆ กับวัสดุที่เป็นโลหะ และต้องทนต่อแรงดันและแรงกระแทกจากการระเบิดในทำนองเดียวกัน

โดยปกติแล้วจะมีช่องว่างในตู้กันไฟ โดยทั่วไป มีคุณสมบัติที่สำคัญสองประการของเส้นทางเปลวไฟ: ระยะห่าง (ขนาดของช่องว่าง) และความยาวของเส้นทาง จากการออกแบบ ช่องว่างในเส้นทางเปลวไฟจะต้องแคบพอที่จะทำให้ก๊าซร้อน แรงดัน และการเผาไหม้เย็นลง ก่อนที่จะสัมผัสกับบรรยากาศภายนอก เส้นทางเปลวไฟจะต้องดับเปลวไฟก่อนที่จะถึงบรรยากาศภายนอก เป็นไปไม่ได้หรือไม่เป็นที่พึงปรารถนาที่จะออกแบบตู้ที่ไม่มีช่องว่างระหว่างส่วนต่างๆ ยอมรับช่องว่างที่อนุญาตระหว่างส่วนต่างๆ แต่กำหนดไว้อย่างเคร่งครัดในมาตรฐาน ช่องว่างช่วยลดแรงกดดันภายในตู้ที่เกิดจากการระเบิด

การออกแบบเปลือกหุ้มต้องให้แน่ใจว่าช่องว่างไม่ได้รับความเสียหายทางกลไกหากเกิดการระเบิด

เนื่องจากสายเคเบิลเข้าสู่เปลือกหุ้มผ่านรูทางเข้าสายเคเบิล (ซึ่งเป็นเส้นทางเปลวไฟ) ที่ปกติจะมีให้ในระหว่างการผลิต รายการสายเคเบิลในเปลือก Ex d จะต้องเป็นไปตามข้อกำหนดในมาตรฐานสำหรับเปลือกหุ้มทนไฟ การต่อสายเคเบิลในตู้กันไฟอาจเป็น "ทางเข้าโดยตรง" หรือ "ทางเข้าทางอ้อม"

เข้าโดยตรง

การเชื่อมต่อทางเข้าโดยตรงหมายความว่าอุปกรณ์เชื่อมต่อ (แผงขั้วต่อ) อยู่ภายในกรอบหุ้มสำหรับการเชื่อมต่อภายนอก สำหรับการเข้าโดยตรง สายเคเบิลจะเข้าไปในกล่องหุ้มกันไฟผ่านทางเคเบิลแกลนด์ (ที่ทำจากวัสดุที่เป็นโลหะหรืออโลหะ) หรือท่อร้อยสาย ต่อมสายเคเบิลที่มีระดับความดันที่กำหนดนั้นเป็นอุปกรณ์ทางเข้าสายเคเบิลแบบกลไก พวกมันถูกผนึกไว้บนสายเคเบิล มีการป้องกันเปลวไฟและประกายไฟไม่ให้เดินทางจากอุปกรณ์ไฟฟ้าสู่สิ่งแวดล้อมภายนอกตู้ เคเบิลแกลนด์ช่วยให้สายเคเบิลสามารถผ่านเข้าไปในตู้ได้อย่างปลอดภัย

รูเกลียวต้องเป็นไปตามข้อกำหนดสำหรับข้อต่อเกลียวที่อยู่ในมาตรฐาน คำว่า "โดยตรง" ใช้เพื่ออธิบายสิ่งเหล่านี้เนื่องจากวงจรภายนอก (แหล่งจ่ายไฟ) เชื่อมต่อโดยตรงกับแผงขั้วต่อของกล่องหุ้มเพื่อจ่ายไฟให้กับวงจรภายในกล่องหุ้ม เคเบิลแกลนด์ให้การเชื่อมต่อที่ปลอดภัยระหว่างอุปกรณ์ไฟฟ้าและสายเคเบิลที่เชื่อมต่ออยู่

ต้องไม่เปิดเคเบิลแกลนด์เมื่อมีการจ่ายไฟให้กับวงจร

รายการทางอ้อม

การต่อสายเคเบิลเข้าทางอ้อมมีกล่องขั้วต่อแยกต่างหาก ซึ่งอาจเชื่อมต่อกับกล่องหุ้มหลักโดยใช้บุชชิ่งหรือสายลอยแบบปิดผนึก ข้อดีของการเข้าทางอ้อมคือการเดินสายไฟไม่ได้เข้าไปในตู้ป้องกันไฟโดยตรง บูชสายเคเบิลได้รับการติดตั้งโดยผู้ผลิตตู้ ซึ่งสามารถทดสอบได้ที่โรงงาน ผู้ติดตั้งจำเป็นต้องเข้าถึงบุชชิ่งหรือลีดลอยแบบปิดผนึกสำหรับการต่อสายไฟภายนอกเท่านั้น แต่ต้องไม่สามารถเข้าถึงตัวตู้กันไฟได้ เพื่อเชื่อมต่อสายไฟ

รูปทรงภายใน ขนาด และปริมาตรของกรอบหุ้มล้วนมีความสำคัญต่อประสิทธิภาพ ปริมาณความร้อนและความดันที่เกิดจากการระเบิดจะเป็นสัดส่วนโดยตรงกับปริมาตรภายในอิสระของกรอบหุ้ม ดังนั้นจึงต้องคำนึงถึงปริมาตรของเปลือกหุ้มเมื่อออกแบบเส้นทางเปลวไฟ ยิ่งปริมาตรมากเท่าไร ระยะเปลวไฟก็จะยิ่งยาวขึ้นและช่องว่างก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

การตอกเสาเข็มเกี่ยวข้องกับการสะสมของแรงดันที่สูงกว่าแรงดันสูงสุดที่คาดไว้ ดังที่ชื่อบอกไว้ การตอกเสาเข็มอาจเกิดขึ้นได้เมื่อไม่ได้ออกแบบและติดตั้งตู้ป้องกันการระเบิดอย่างเหมาะสมเพื่อใช้ในพื้นที่อันตราย ผลจากแรงดันสะสมอาจนำไปสู่เหตุการณ์ภัยพิบัติได้ (ดูบทความ "Pressure Piling") ของเรา